Bardzo fajny ruch ze strony Park Tool, szczególnie że modele są przygotowane pod standardową tablicę perforowaną, a licencja pozwala je dowolnie modyfikować. Przy uchwycie na klucz dynamometryczny polecam druk z PETG zamiast PLA – latem w garażu bywa gorąco, a PLA pod stałym obciążeniem potrafi się z czasem odkształcać. Ciekawe, czy w kolejnej turze dorzucą też uchwyty na klucze do kaset i bat.

Ciekawe, jak przy takiej produkcji wygląda powtarzalność samej szerokości. Przy oponach szosowych różnica między deklarowanymi 28 mm a zmierzonymi 30 na szerszej obręczy to rzecz normalna a to już realnie zmienia obwód koła i to ile metrów przejeżdżasz na jeden obrót korby.

Dobry wpis, wiec przez szacunek do wysiłku autora wymaga komentarza odnośnie tego roweru po jego kilku latach funkcjonowania na rynku wtórnym, oraz aktualnych możliwościach jego modyfikacji. Kupiłem identyczny model w tym roku (2026). Po 8 latach lakier tego roweru jest nadal w bardzo dobrym stanie, nigdzie nie widać śladu rdzy, rower wygląda jak nowy. Fabryczną Tiagrę z racji tego, że jeżdżę głównie po Górach Świetokrzyskich (asfalty, szutry, szlaki piesze) zamieniłem eksperymentalnie na korbę SHIMANO Cues FC-U6000-2 na hollowtechu (rozważałem standardową korbę GRX, ale podniosłem sobie dla zabawy poprzeczkę skomplikowania tematu), tylną przerzutkę SHIMANO GRX RD-RX400, kasetę SHIMANO Deore CS-M4100 11-42 i przednią przerzutkę MICROSHIFT Sword Black FD-G7920. Tiagra była zbyt plastelinowa nawet na lekki teren i łańcuch tłukł się niemiłosiernie o trojkat ramy, poza oczywiście brakiem przełożeń na strome podjazdy. Gdyby ktoś pytał to klamkomanetki Tiagry działają dobrze w takiej kombinacji, o ile zachowa się prawidłową linię łańcucha (dwie podkładki suportu kazda po 2,5mm od strony korby). Przednia przerzutka wymagała wymiany z Tiagry na Microshift (wraz z suportem ofkorz) z racji niewystarczajacego zasiegu przerzutki szosowej do korby Cues. Do wyboru miałem napęd z innego roweru 1×11 z korbą GRX 40t i 11/51 na Derore z mechanicznymi klamomanetkami Sram Apex (to też działa), ale docelowy setup 2×10 na razie jest idealny. Rower ma nadal fabryczne pancerze linek z regulacją ich napiecia, co trzeba przyznać bardzo przydaje się poprzez fakt, że pancerze poprowadzone są praktycznie do samych przerzutek, wiec sterowanie napędem jest bardziej odporne na syf, niż linki puszczone bez ochrony. I tu kudosy dla projektantów roweru. Opony wymieniłem na Vittoria Terreno T30 700×38 tanwall bo poprzedni właściciel założył jakieś słąbe Kendy. Przy realnej szerokosci na obręczy 40 mm, pozostało z tyłu po 3mm miejsca z każdej strony, wiec szerszej bym już tam nie pchał, ale nie ma to sensu. Rower na takim setupie jest rowerem absolutnie do wszystkiego. Z aktualnie dostępnych na runku rozważałem tylko stalowe ramy: Breezer Radar i Inversion, kilka Surly, Kone Sutre, Fuji Jari, Speca Seqouia, Eskera i Marina Nicasio, ale po krótkiej weryfikacji zbieżnosci geometrii ram na na https://bikeinsights.com/ stwierdziłem, że wybieram Czeskiego Ronina – tych rowerów jest coraz mniej na rynku, malowanie ma świetne, jest bardzo dobrze przemyślany i idealnie zaprojektowany pod moje potrzeby. Podsumowując, po kilkuletnich doświadczeniach z karbonowymi i aluminiowymi ramami od znanych producentów, od kilku lat jestem na marginesie konsumenckiego rynku – tylko stalowe ramy i proste, ale przemyślane konstrukcje – jak przedmiotowy Ronin, który ma u mnie dożywocie. Pozdrowienia dla wszystkich rowerowych Amiszów oraz podziękowania dla autora za test i rzeczowy wpis.

Szkoda ze nie informacji pod jaki rozstaw guzów kulszowych pasuje. Wydaje się ze dobierajac siodelko to jest podstawy parametr

Super test, dzięki za kawał dobrej roboty! Mam jedno pytanie odnośnie wersji Endurance – jak oceniasz jej sztywność i komfort przy niższym ciśnieniu w porównaniu do wersji standardowej? Zastanawiam się, czy mocniejszy oplot nie odbiera oponie zbyt dużo z tej fajnej, gravelowej „plastyczności” na korzeniach. Pozdrawiam i czekam na kolejne testy opon!